تبلیغات
خلوتگاه آرامش - پرواز
تاریخ : یکشنبه 1391/07/30 | 05:46 بعد از ظهر | نویسنده : sadegh

دفتر خاطراتم را می سوزانم
             گذشته ام را به دست باد می سپارم
                 خسته ام از تكرار هر روز و هر شب این خاطراتی كه بوی تعفن می دهد
     گر چه هر كس با مرور خاطراتش زنده است.
دلم هوای تازه می خواهد
               اما هر چه دست و پا می زنم،
                                هیچ نجات غریقی روی زمین نیست.
                                                          احساس خفگی می كنم.
   فكر می كنند شاعرم
    فكر می كنند كه عقده ی نوشتن دارم
       فكر می كنند كه میخواهم كاغذی را به دست قلمی سیاه كنم.
  اما نمی دانند كه نه شاعرم نه چیز دیگر.
       نمی دانند كه وقتی می نویسم تنهایم ، این من تنهایم
         وقتی می نویسم قلبم شكسته است ، نمی دانند كه هر تكه اش را در گوشه ای از این زندگی جستجو می كنم.
نمی دانند كه وقتی می نویسم جدا مانده ام ، چشم هایم پر از اشك می شود
                                                                                 و ساعت ها در فكر فرو می روم.
   دلبسته ام
                 به سرشت حریر مانند رویا
    بند بند دلم می لرزد
                              ورق خواهم زد؛
                                          ورق خواهم زد برگ برگ دفتر این زندگی را
                    كه همچون كتابی ست كه سال ها در قفسه ای می ماند
                                     خاك می خورد
                                            غبار روی آن می نشید
                                                       اما هیچ كس آن را
                                                                حتی نگاه نمی كند.
  این چه دنیاییست
         كه هیچ جایی برای محبت نیست
             چه دنیاییست
                    كه عشق را كسی نمی شناسد
                                چه دنیاییست كه دل آدم ها
                                               رنگ آرامش را ندیده است
                                                                             و نمی بیند.
فریاد...
       چه فریادی؟!
                       فریاد سكوت؟!
                                        فریادی كه هیچ كس صدایت را نمی شنود ، صادق؟              
ساكت اگر نمی توانی باشی ، بمیر.
         به تو یاد نداده اند كه مرد آن است كه سالها حرف هایش را در كنج سیاه چال دلش زندانی كند.
                  چرا آرام نمی گیری؟!



باید ترك كنم گذشته ی بی سر و ته زندگیم را
                                                                خداحافظ...
  اكنون
    
    زمان آن رسیده كه قدرت احساسم مرا از منجلاب گذشته ی تلخم بیرون كشد.
        
     زمان آن است كه همچون پرنده ای ، به آسمان ابری زندگیم پر كشم
                                                    
             طوفان در راه است
                                                                             
              و بعد
                                                                       
                               آرامش.
صادق.



طبقه بندی: دل نوشته،

  • دانلود فیلم
  • خرید vpn
  • ضایعات